Mijn eerste nacht met de buurvrouw

De koppeling van mijn tuinslang schoot los en spoot precies over de schutting. Marit gilde eerst en begon daarna te lachen. Ik was 27 en woonde sinds vier maanden in het rijtjeshuis naast haar. Zij was 38, zelfstandig meubelmaker en net zo slecht in tuinieren als ik.

Ik draaide de kraan dicht en liep naar haar voordeur om excuses aan te bieden. Ze stond in een nat T-shirt met aarde op haar wang. “Dit kost je minstens een nieuw glas limonade,” zei ze. Ik haalde een kan uit mijn keuken en zette die op haar tuintafel. We hadden vaker samen koffie gedronken, altijd als buren die elkaar pas als volwassenen hadden leren kennen.

Die avond bleef de warmte tussen de schuttingen hangen. Marit vertelde over een kast die ze drie keer verkeerd had gemeten. Ik bekende dat mijn tuinslang goedkoop was omdat ik na de verhuizing geen geld meer wilde uitgeven. Ze vroeg of ik spijt had dat ik alleen een huis had gekocht. Soms, zei ik. Zij kende dat gevoel na haar scheiding.

We dronken limonade, geen wijn. De aantrekkingskracht had al weken in kleine dingen gezeten: haar hand op mijn rug wanneer ze langs me liep, mijn gewoonte om afval buiten te zetten op het moment dat zij thuiskwam. Toch wilde ik niet aannemen dat vriendelijkheid meer betekende.

Toen het donkerder werd, legde Marit haar voeten op de lege stoel naast mij. “Ga je nog een keer doen alsof je me alleen over de heg ziet?” vroeg ze. Ik vroeg wat ze bedoelde. Ze zei dat ze me graag wilde zoenen, maar geen gedoe tussen buren wilde als ik daar niet hetzelfde over dacht.

Ik stond op en liep naar haar toe. “Ik wil het wel,” zei ik. “En als het ongemakkelijk wordt, praten we daarover zonder de buurtapp te gebruiken.” Dat vond ze een redelijke voorwaarde. Ze trok me aan mijn shirt naar beneden en kuste me.

De tuinen waren gehorig en de schutting leek vanaf haar kant ineens een stuk lager. Marit knikte naar de achterdeur. “Binnen?” Ik zei ja. Vanuit haar hal kon ik mijn eigen voordeur zien; mijn telefoon en sleutels zaten nog gewoon in mijn broekzak. Toch had ik geen haast om weer naar huis te gaan.

In de keuken waste Marit de aarde van haar handen. Ik stond achter haar en vroeg of ik haar natte shirt mocht uittrekken. Ze draaide zich om en deed het zelf. Daaronder droeg ze geen bh. Ik kuste haar borsten terwijl zij mijn riem losmaakte. Haar lach verdween niet ineens; ze plaagde me omdat ik met mijn natte schoenen haar vloer vies maakte.

We gingen naar haar slaapkamer. Marit legde condooms neer en vertelde dat ze geen hormonale anticonceptie gebruikte. Ik zei dat bescherming voor mij vanzelfsprekend was. Ze vroeg daarnaast of ik haar haar niet wilde vastpakken. Ik wilde juist dat zij vertelde wat wel prettig was.

Ze trok haar korte broek en slip uit en ging op haar rug liggen. Ik streek met mijn vingers over haar en wachtte totdat ze haar benen verder opende. Toen ik haar likte, stuurde ze mijn hoofd niet hard maar vertelde rustig waar ze meer druk wilde. Ze kwam met één hand op haar buik en de andere om mijn pols.

Daarna nam ze mijn lul in haar mond. Ik voelde dat ik snel dichtbij kwam en zei het. Marit stopte, pakte een condoom en gaf het aan mij. Ik deed het om. Zij ging bovenop zitten en liet me langzaam in haar komen. Het leeftijdsverschil verdween daar niet magisch, maar het bepaalde ook niet wie de leiding had. Zij koos het tempo omdat ze daar zin in had.

Na een tijdje draaiden we op onze zij. Ik hield haar heup vast en vroeg of steviger goed was. Ze zei ja en trok me dichterbij. Ik kwam in het condoom. Marit bleef nog even tegen me aan liggen en zei daarna dat ze dorst had. In de keuken vonden we mijn glas limonade terug, warm en met een vlieg erin.

Ik sliep in haar bed, maar zette voor de zekerheid mijn eigen wekker. Bij het ontbijt spraken we af dat deze nacht geen stilzwijgende relatie betekende. We wilden elkaar opnieuw zien en zouden het zeggen als dat veranderde. Ook bespraken we iets minder romantisch: geen seks met open ramen, hoe warm het ook werd.

De dag erna zaten we niet ineens onafgebroken bij elkaar. Ik werkte thuis en Marit vertrok naar haar werkplaats. Rond lunchtijd stuurde ze alleen een foto van mijn modderige schoenafdruk op haar vloer. Ik bood aan schoon te maken. Ze antwoordde dat ik die avond koffie mocht komen drinken en mijn schoenen bij de deur moest laten. Dat kleine bericht maakte duidelijker dan een groot liefdeswoord dat de nacht voor haar goed had gevoeld. Bij de koffie vroeg ze bovendien of mijn lichaam goed voelde. Dat deed het, en ik stelde dezelfde vraag terug.

We hebben ongeveer een half jaar gedatet. Daarna merkte Marit eerder dan ik dat we andere dingen zochten. Ze wilde verhuizen voor haar werk; ik was net aan mijn huis begonnen. Het afscheid was pijnlijk, maar de schutting werd geen slagveld. Toen mijn nieuwe tuinslang een maand later werd bezorgd, had zij hem aangenomen. Op de doos stond met pen: deze keer van mij af richten.