De sleutel van nummer 18

Op de keukentafel van nummer 18 lag een gesloten envelop met mijn naam. Zelf was ik toen 42 en woonde alleen in een rijtjeshuis in Lelystad. Op nummer 18 woonde Els, 45, met een enorme verzameling kamerplanten. We kenden elkaar goed genoeg voor koffie over de schutting, maar niet goed genoeg om te zeggen dat we elkaar aantrekkelijk vonden.

Toen Els een week naar haar zus in Frankrijk ging, vroeg ze of ik de planten water wilde geven. Ze gaf me een sleutel met een houten sleutelhanger in de vorm van een cactus. Ik maakte een grap dat ik niet aansprakelijk was voor planten met ingewikkelde schema’s. Ze zei dat alleen de grote in de woonkamer dagelijks aandacht nodig had.

Ik ging om de dag naar binnen. Niet snuffelen, gewoon water geven en weg. Op donderdag lag op de keukentafel een envelop met mijn naam. Ik twijfelde of die er al lag of per ongeluk was achtergelaten. Op de voorkant stond: “Pas openen als ik zaterdag weer thuis ben.” Dus ik liet hem dicht.

Zaterdagmiddag appte Els dat ze veilig terug was. Een minuut later volgde: “Je mag de envelop nu openen.” Binnenin zat een kaartje. “Dank voor het zorgen. Lever de sleutel vanavond om negen uur in. Kom niet alleen voor koffie.”

Ik vroeg via app wat ze daarmee bedoelde. Niet omdat ik het niet begreep, maar omdat ik geen aanname wilde doen in het huis waarvoor ik een sleutel had. Els antwoordde: “Ik wil je zoenen. En waarschijnlijk meer. Alleen als jij dat ook wil.”

Om negen uur belde ik gewoon aan. De sleutel gebruikte ik niet. Els droeg een spijkerbroek en een wit hemd. Geen jurk of kaarsen, wel een fles wijn op tafel. Ik gaf haar de cactus terug. Ze legde hem neer en vroeg of mijn antwoord ja was.

Ik kuste haar. Ze sloeg haar armen om mijn nek en trok me de gang in. Het voelde vreemd vertrouwd. Haar huis kende ik al, maar haar lichaam niet. Ik legde mijn handen op haar rug en billen. Ze duwde haar heup tegen me aan en voelde dat ik hard werd.

We gingen naar de woonkamer. Overal stonden planten, ook op de vensterbank. Els deed eerst alle gordijnen dicht. Daarna trok ze haar hemd uit. Ze droeg een donkerrode bh. Ik maakte hem los en kuste haar borsten. Ze had een klein litteken boven haar rechtertepel en vertelde later dat het van een goedaardig knobbeltje kwam.

Els trok mijn shirt uit en ging voor me op haar knieën. Ze maakte mijn broek open en nam mijn lul in haar mond. Ik moest mijn hand op de rand van de tafel zetten om niet achterover in een varen te vallen. Ze gebruikte haar tong rond de eikel en haar hand bij de basis. Ik trok haar na een paar minuten omhoog omdat ik te snel ging.

Op de bank trok ik haar broek en slip uit. Els legde haar benen over mijn schouders. Ik likte haar rustig en gebruikte later twee vingers. Ze vertelde precies wanneer ik niet moest veranderen. Haar eerste orgasme kwam met een korte vloek en haar hand hard om mijn pols.

Ze trok me bovenop zich en vroeg of ik condooms had. Ik had een nieuw pakje meegenomen. Dat voelde voorbereid, maar na haar kaartje leek het me vooral verstandig. Ik deed er één om en schoof langzaam bij haar naar binnen.

Els was nat, maar ik bleef de eerste paar bewegingen rustig. Ze sloeg haar benen om mijn middel en trok me dieper. De bank was te smal; mijn knie gleed steeds tussen de kussens. We verhuisden naar boven, lachend en half aangekleed.

In haar slaapkamer ging Els op handen en knieën zitten. Ik schoof weer bij haar naar binnen en pakte haar heupen. Nu vroeg ze of ik harder wilde gaan. Ik neukte haar met stevige stoten terwijl zij zichzelf aanraakte. Ze kwam opnieuw en zakte met haar bovenlichaam op het bed. Kort daarna kwam ik in het condoom.

We douchten niet samen. Haar badkamer stond vol met flessen en ik wilde vooral water drinken. Beneden aten we kaas en stokbrood dat ze uit Frankrijk had meegenomen. Ze vroeg of ik me misleid voelde door de planten. Ik zei dat de planten waarschijnlijk vaker water hadden gekregen dan nodig.

Ik bleef slapen. De volgende ochtend kreeg ik de sleutel opnieuw, dit keer zonder cactus. Els zei dat het handig was voor noodgevallen. Ik vroeg welke soort nood precies. Ze zei dat ik daar niet te technisch over moest doen.

We hebben anderhalf jaar een relatie gehad zonder samen te wonen. Uiteindelijk verhuisde zij voor haar werk naar Frankrijk. De relatie op afstand werkte niet, maar we hebben nog contact. De sleutel heb ik teruggegeven. De houten cactus staat nog op mijn bureau, naast één plant die ik van haar kreeg. Die leeft wonder boven wonder nog steeds.