Regen op het dak van de bungalow

De ruitenwissers konden de regen richting Drenthe nauwelijks bijhouden. Geen enorme crisis en niemand was vreemdgegaan. We waren vooral moe. Werk, hypotheek, een dochter van vier die slecht sliep en twee mensen die elkaar alleen nog vroegen wie de boodschappen deed.

Mijn moeder paste een weekend op. Bas boekte een bungalow tussen de bomen. Op de foto stond een open haard, maar in het echt was het een elektrische kachel met een lampje dat op vuur leek. Het regende vanaf het moment dat we aankwamen.

De eerste avond maakten we bijna ruzie over niks. Hij had de verkeerde wijn gekocht. Ik had de oplader van de tablet vergeten. We zaten tegenover elkaar aan een houten tafel en ik dacht: als dit romantiek moet zijn, kunnen we beter naar huis.

Bas zei uiteindelijk dat hij me miste. Dat kwam harder binnen dan een verwijt. Ik zei dat ik hem ook miste, zelfs als hij naast me op de bank zat. We praatten lang. Over hoe seks steeds iets voor later was geworden en later nooit kwam. Over mijn lichaam na de zwangerschap. Over zijn angst dat ik hem niet meer aantrekkelijk vond.

Bas was 36 en ik 35. We kenden elkaar inmiddels zo goed dat hij aan één zucht hoorde wanneer ik geen oplossing maar gewoon rust wilde, alleen waren we dat thuis een beetje vergeten.

Er was geen directe omslag naar wilde seks. We deden de afwas en gingen douchen. In bed droeg ik een oud shirt. Bas lag op zijn rug naar het plafond te kijken. Buiten tikte de regen hard op het dak.

Ik schoof naar hem toe en legde mijn hoofd op zijn borst. Zijn hand ging door mijn haar. Dat was alles, zeker tien minuten lang. Daarna kuste hij mijn voorhoofd en ik zijn hals. Het voelde bijna als opnieuw beginnen.

Ik trok mijn shirt uit. Bas keek naar mijn buik en de lichte strepen op mijn huid. Normaal trok ik snel het dekbed omhoog, maar nu niet. Hij legde zijn hand op mijn buik en zei: “Ik vind je nog steeds mooi.” Niet perfect, niet alsof er niks veranderd was. Gewoon mooi. Ik geloofde hem.

We zoenden langzaam. Zijn hand ging naar mijn borst en rolde mijn tepel tussen zijn vingers. Ik voelde hoe mijn lichaam eindelijk reageerde. Mijn eigen hand ging over zijn buik naar zijn boxer. Hij was halfhard en werd stijver terwijl ik hem vasthield.

Bas wilde tussen mijn benen gaan liggen, maar ik hield hem tegen. Ik wilde eerst gewoon naast hem liggen en aangeraakt worden. Hij wreef met zijn vingers over mijn clit, rustig en zonder haast. Ik vertelde wanneer het goed was. Na een tijdje werd ik nat en trok ik zelf mijn slip uit.

Ik draaide op mijn zij met mijn rug naar hem toe. Hij schoof dicht tegen me aan en kuste mijn nek. We gebruiken al jaren geen condooms meer; ik heb een spiraal en we zijn exclusief. Hij gleed langzaam bij me naar binnen. Het voelde vertrouwd, maar ook nieuw omdat we zo lang echt aandacht hadden genomen.

Hij bewoog rustig achter me. Eén hand lag onder mijn hoofd, de andere op mijn buik. Ik pakte die hand en bracht hem weer naar mijn clit. De regen maakte zoveel geluid dat we niet stil hoefden te zijn. Ik kwam zonder dat ik er hard voor werkte. Gewoon door het ritme, zijn vingers en de warmte van hem tegen mijn rug.

Bas trok zich terug en vroeg of ik bovenop wilde. Dat had ik sinds de bevalling bijna niet gedaan omdat ik me bekeken voelde. Nu ging ik toch over hem heen zitten. Ik liet hem bij me naar binnen glijden en legde mijn handen op zijn borst. Eerst wilde ik mijn buik inhouden. Daarna dacht ik: laat maar.

Ik bewoog langzaam. Bas keek niet om me te keuren. Hij keek alsof hij me echt zag. Toen ik sneller ging, pakte hij mijn heupen. Hij kwam met een zachte kreun en trok me daarna tegen zich aan. Ik kwam die tweede keer niet en dat maakte niks uit.

We lagen nog lang wakker. Het gesprek erna was eigenlijk intiemer dan de seks. We spraken af dat we thuis niet iedere week een perfect date night hoefden te organiseren. Eén avond zonder telefoon en zonder huishoudlijst was al genoeg. Ook spraken we af dat we eerlijk zouden zeggen als we alleen wilden knuffelen, zodat aanraking niet altijd een verplicht voorspel werd.

De volgende ochtend scheen nog steeds geen zon. We wandelden in regenjassen door het bos en aten daarna appeltaart bij een bezoekerscentrum vol natte honden. Terug in de bungalow deden we het opnieuw, dit keer tegen het aanrecht terwijl de koffie doorliep. Minder romantisch, een stuk sneller en met veel gelach toen mijn sok over de vloer gleed.

Dat weekend loste niet ineens alles op. Thuis waren er weer slapeloze nachten en volle wasmanden. Maar er kwam iets terug wat we kwijt waren: het gevoel dat we niet alleen een team waren dat een huishouden draaide. Soms zetten we nu thuis regengeluid aan als grap. Meestal hoeft dat niet eens. Als Bas zijn hand op mijn buik legt, weet ik weer hoe die bungalow voelde.