Het briefje onder mijn deur

Het briefje lag half onder mijn deur, met alleen mijn naam op de voorkant. Mijn kinderen waren het huis uit en voor het eerst in dertig jaar hoefde ik met niemand te overleggen wat ik ’s avonds at. Dat klinkt vrij, maar sommige avonden waren vooral stil.

Karin was ook gescheiden en had een zoon die in Groningen studeerde. We zagen elkaar op de trap, bij de containers en soms bij de bakker. Er was al maanden iets. Een blik die langer bleef hangen. Een hand op mijn arm. Toch vroeg geen van ons de ander uit.

Karin vertelde bij de bakker dat ze later dat jaar 50 werd. Ik was 52 en grapte dat ik haar alvast kon waarschuwen voor alle spectaculaire veranderingen: vooral duurdere leesbrillen.

Op een woensdagavond vond ik een gevouwen briefje onder mijn deur. Er stond: “Koffie. Vrijdag. Mijn huis. Acht uur. Je mag nee zeggen, maar dan moet je wel ophouden met zo kijken. Karin.”

Ik heb dat briefje drie keer gelezen. Vrijdag stond ik om precies acht uur voor haar deur met bloemen, waar ik meteen spijt van had omdat het zo officieel voelde. Karin droeg een donkerblauwe jurk en lachte toen ze de bos zag. “We gaan koffie drinken, niet trouwen,” zei ze.

De koffie werd wijn. We praatten over onze scheidingen, maar niet de hele avond. Ook over muziek, ouder worden en hoe vreemd datingapps voelen als je laatste eerste date nog via een vaste telefoon werd afgesproken.

Rond elf uur zat Karin naast me op de bank. Ze pakte het briefje uit mijn borstzak; ik had het voor de grap meegenomen. “Dus je antwoord is ja?” vroeg ze.

Ik zei dat mijn antwoord al maanden ja was. Ze kuste me. Rustig in het begin, daarna met haar hand in mijn nek. Ik legde mijn hand op haar heup en voelde de ronding van haar lichaam onder de jurk. Ik had sinds de scheiding wel gedatet, maar dit voelde anders. Minder alsof ik mezelf moest verkopen.

Karin maakte de knopen van mijn overhemd los. Mijn buik is niet meer plat en mijn borsthaar is grijs. Ik voelde me even onzeker. Zij streek er met haar hand over en zei dat ik moest stoppen met nadenken. Daarna trok ze haar jurk over haar hoofd.

Ze droeg een zwarte bh en slip. Haar huid had rimpeltjes, zachte plekken en een litteken onder haar buik. Ik vond haar mooi op een manier die niks met jong willen lijken te maken had. Ik kuste haar borsten en liet mijn hand langs haar rug glijden.

We gingen naar de slaapkamer. Karin ging op de rand van het bed zitten en maakte mijn broek open. Ze pakte mijn lul door mijn boxer vast. Ik werd hard, maar niet meteen volledig. Vroeger zou ik daarvan in paniek zijn geraakt. Nu zei ik gewoon dat ik zenuwachtig was. Karin antwoordde dat we alle tijd hadden.

Ze nam me in haar mond, rustig en zonder haast. Ik streelde haar haar en voelde mijn lichaam reageren. Toen ik hard genoeg was, trok ik haar zacht omhoog omdat ik niet wilde klaarkomen. Ik liet haar op haar rug liggen en trok haar slip uit.

Ik ging tussen haar benen liggen. Karin was nat en opende haar benen verder. Ze vertelde dat ze al lang niet was gelikt. Ik nam de tijd, soms met mijn tong en soms met twee vingers. Haar hand lag op mijn hoofd. Toen ze kwam, trok ze haar knieën op en zei mijn naam zo zacht dat ik hem bijna niet hoorde.

In het nachtkastje lagen condooms. We hadden allebei jaren een vaste relatie gehad, maar wilden eerst testen voordat we iets zonder deden. Ik rolde er één om. Karin ging op haar zij liggen en ik achter haar. Ik schoof langzaam bij haar naar binnen. Ze voelde warm en strak om me heen.

We bewogen rustig, bijna voorzichtig. Mijn hand lag op haar borst en zij hield mijn pols vast. Na een tijdje draaide ze op haar rug en trok me bovenop zich. Ze sloeg haar benen om mijn heupen. Ik ging iets sneller, maar mijn conditie is niet meer die van een dertiger. Halverwege moest ik lachen en even pauzeren.

“Dit stond niet op het briefje,” zei ik.

“De kleine lettertjes stonden op de achterkant,” zei Karin.

We gingen verder. Zij raakte zichzelf aan terwijl ik bewoog. Karin kwam nog een keer. Ik volgde kort daarna en bleef met mijn hoofd naast het hare liggen totdat mijn ademhaling normaal was.

Daarna aten we kaas en crackers in de keuken. Het was bijna twee uur. Ik vroeg of ik moest gaan. Karin keek alsof dat de domste vraag van de avond was en gaf me een tandenborstel die nog in de verpakking zat.

De volgende ochtend liepen we samen naar de bakker. Onze buurman van beneden zag ons uit haar deur komen en trok één wenkbrauw op. Karin zei gewoon goedemorgen. Ik voelde me zestien en volwassen tegelijk.

We wonen inmiddels samen, nog steeds in haar appartement twee deuren verder van mijn oude woning. Mijn eigen huis heb ik pas na een jaar opgezegd. Het eerste briefje zit ingelijst aan de binnenkant van onze kledingkast. Niemand anders ziet het. Soms legt Karin een nieuw briefje op mijn kussen, meestal met minder woorden. “Deur op slot. Boven. Nu.” Daar hoef ik nooit drie keer over na te denken.