Na de laatste flexplek

Om half acht viel de stroom uit in de coworkingruimte. Alle beeldschermen werden zwart en iemand aan de andere kant van de zaal riep dat dit een uitstekend einde van de werkdag was.

Bijna iedereen vertrok. Karim en ik bleven omdat we allebei voor negen uur iets moesten inleveren. We waren zelfstandigen met eigen klanten, eigen tarieven en precies nul zeggenschap over elkaars werk.

De beheerder zette een verlengsnoer vanaf de gang naar de keuken. Karim en ik zaten daar met laptops tussen de koffiekopjes. Hij deelde de hotspot van zijn telefoon. Ik deelde de laatste twee stroopwafels.

Mijn bestand ging om kwart voor negen de deur uit. Karim drukte drie minuten later op verzenden. We gaven elkaar een high five die net te lang duurde. Daarna was er geen deadline meer om ons gesprek achter te verstoppen.

Karim was 35 en maakte animaties voor musea. Ik was 33 en vertaalde softwareteksten. Onze opdrachten stonden volledig los van elkaar. We kenden elkaar vooral van lunchpauzes en gemopper op de printer.

Hij vroeg of ik nog wat wilde eten. Het café beneden was dicht, dus haalden we falafel aan de overkant. We aten op het bankje voor het gebouw. Karim vertelde dat hij single was. Ik zei dat ik dat ook was en dat ik al weken hoopte dat hij zoiets zou zeggen.

Hij keek naar de donkere ramen van kantoor en vroeg of hij me mocht zoenen. Ik wilde niet bij een werkplek staan waar morgenochtend collega’s langsliepen. Daarom stelde ik voor naar mijn appartement te gaan, tien minuten met de tram.

Onderweg stuurde ik een vriendin dat Karim meeging. Hij deed hetzelfde naar zijn broer. We hadden ieder één alcoholvrij biertje bij het eten gedronken en konden helder kiezen. Bij mijn voordeur vroeg ik nog eens of hij binnen wilde komen. Hij zei ja.

Mijn keuken stond vol afwas. Karim zette zijn tas op een stoel en kuste me tussen het aanrecht en de koelkast. Zijn hand ging naar mijn heup. Ik trok zijn trui uit en merkte dat hij een T-shirt droeg van precies het museum waar hij die week over had geklaagd.

In de slaapkamer vertelde ik dat ik geen zin had in haastige seks omdat de spanning al zo lang had geduurd. Karim zei dat hij vooral nieuwsgierig was naar wat ik prettig vond. Hij trok mijn broek uit en kuste de binnenkant van mijn bovenbenen.

Ik vroeg hem zijn vingers te gebruiken. Hij begon voorzichtig en veranderde het tempo toen ik zijn pols stuurde. Daarna ging hij met zijn mond verder. Ik kwam niet meteen en voelde even de neiging te doen alsof. In plaats daarvan zei ik dat ik meer druk nodig had.

Karim luisterde. Ik kwam met mijn handen in het laken en mijn knie tegen zijn schouder. Toen hij naast me kwam liggen, vroeg hij of ik hem wilde aanraken. Ik nam zijn lul in mijn hand en gebruikte glijmiddel uit mijn nachtkastje.

We wilden allebei penetratie. Karim had condooms in zijn tas; de eerste scheurde bij het omdoen doordat hij met zijn nagel bleef haken. We gooiden hem weg, controleerden de tweede en moesten lachen om hoe weinig soepel dat moment was.

Ik draaide me op mijn zij, met één knie naar mijn borst. Karim kwam rustig bij me naar binnen. Hij vroeg of het tempo goed was. Eerst wel, later wilde ik harder. Ik raakte mijn clit aan terwijl hij bewoog en kwam nog een keer.

Karim kwam in het condoom. We controleerden het en wasten ons apart. Daarna stond hij in zijn onderbroek mijn afwas te doen. Ik zei dat dit geen onderdeel van de afspraak was. Hij antwoordde dat hij niet kon slapen naast een pan met opgedroogde tomatensaus.

Hij bleef die nacht. De ochtend erna namen we niet samen de tram. Karim ging eerst naar huis voor schone kleren. Op kantoor kozen we andere tafels, maar tijdens de lunch vroeg hij gewoon of ik vrijdag iets wilde drinken.

We hebben afgesproken dat werk geen plek werd voor ruzies of kleffe gesprekken. Toen we later een paar maanden een relatie hadden, lukte dat meestal. De printer bleef ons gezamenlijke probleem en was opvallend goed in het kiezen van ongemakkelijke momenten.

Uiteindelijk verhuisde Karim naar een atelier aan de andere kant van de stad. Niet omdat het tussen ons misging, maar omdat hij ruimte voor een tekentafel nodig had. We zijn nog steeds samen. De stroomstoring noemen we alleen nooit ons romantische begin; daarvoor rook die keuken te veel naar oude koffie.