De laatste telling in magazijn drie

De voorraadtelling liep op een donderdagavond uit. Ik was 29, Sofie 32, en we deden hetzelfde werk op de retourafdeling van een boekendistributeur buiten Utrecht. We waren vooral de twee sukkels die hadden gezegd dat overwerken geen probleem was.

Om half tien telden we voor de derde keer een pallet kookboeken. Sofie zat op haar hurken met een scanner die steeds vastliep. Ik las de nummers voor en zij zei dat ik klonk als iemand die bingo draaide in een buurthuis. Dat was het eerste moment waarop ik die avond niet meer alleen moe naar haar keek.

De rest ging om tien uur naar huis. Wij moesten nog wachten tot het systeem de telling had verwerkt. In de kantine stond alleen automaatsoep en koffie die naar karton smaakte. Sofie trok haar werkschoenen uit onder tafel en vertelde dat haar date voor die avond al om acht uur had afgezegd.

Thuis wachtte alleen een leeg appartement en de laatste trein reed nog lang. Het klonk achteraf als een hint, maar zo slim was ik niet. Sofie vroeg gewoon of ik met haar mee wilde fietsen tot het station. Buiten ontdekte ze dat haar fietssleutel nog in haar jaszak in magazijn drie zat.

We liepen terug door de halve verlichting. De schoonmaker was in het andere gebouw en de buitendeur bleef open met onze passen. Bij de kapstok vond Sofie haar sleutel meteen. Toch bleef ze staan. Ze vroeg of ik de hele avond al met haar flirtte of alleen slecht was in normaal kijken.

Ik gaf toe dat ik haar aantrekkelijk vond. Zij stapte dichterbij en zei dat ze me best wilde zoenen, maar niet als dit maandag een raar kantoorgeheim werd. We spraken af dat we de volgende ochtend gewoon koffie konden halen en dat één van ons later alsnog mocht zeggen dat het bij deze avond bleef.

De eerste kus was kort. Sofie rook naar pepermunt en magazijnstof. Ze lachte tegen mijn mond omdat mijn veiligheidshesje nog dicht zat. Ik vroeg of ik het hare mocht uittrekken. Ze knikte, ritste daarna zelf mijn vest open en trok me mee naar het kleine kantoor achter in het magazijn.

Daar zat een slot op de deur en er waren geen camera’s binnen. We controleerden dat echt, omdat geen van ons zin had om onderdeel van de beveiligingsbeelden te worden. Sofie draaide de lamellen dicht. Toen vroeg ze nog een keer of ik verder wilde. Ik zei ja en vroeg hetzelfde terug.

Ze ging op de rand van het bureau zitten en trok mijn trui over mijn hoofd. Ik maakte de knopen van haar blouse los. Haar bh was gewoon grijs en één bandje zat gedraaid. Juist dat maakte het echt. Ik kuste haar borsten terwijl zij met haar hand over mijn broek wreef.

Sofie zei dat ze geen seks zonder condoom wilde. In mijn rugzak zat er toevallig één omdat ik die al maanden overal mee naartoe sleepte. Ze bekeek de datum en legde hem naast zich. Daarna maakte ze mijn riem open en nam mijn lul in haar mond. Na een paar minuten tikte ik op haar schouder omdat ik te snel dichtbij kwam.

Ik vroeg wat zij prettig vond. Sofie schoof haar broek en slip uit en legde een opgevouwen bedrijfstrui onder zich. Ik raakte haar eerst met mijn vingers aan. Ze stuurde mijn hand lager en zei dat ik minder haast moest maken. Toen ik het rustiger deed, werd haar adem hoorbaar in het stille kantoor.

Ze wilde bovenop. Ik deed het condoom om en zij liet me eerst zitten op de bureaustoel, die meteen een stuk naar achteren rolde. We moesten allebei lachen en zetten hem tegen de muur. Sofie zakte langzaam op me en bepaalde zelf het tempo. Ik hield mijn handen op haar heupen nadat ik had gevraagd of dat goed was.

Ze kwam niet spectaculair, maar wel duidelijk, met haar gezicht tegen mijn hals en haar benen strak om de stoel. Even later kwam ik in het condoom. Daarna zaten we naakt te luisteren naar het gezoem van de noodverlichting. De scanner op het bureau piepte ineens omdat de telling klaar was en we schrokken zo hard dat Sofie bijna van mijn schoot gleed.

We maakten het bureau schoon, kleedden ons aan en namen het condoom mee naar de afgesloten afvalbak in het toilet. Op het station kochten we friet omdat de automaatsoep niet telde als avondeten. Sofie ging met haar fiets de andere kant op. Geen dramatische kus, alleen een appje toen ze thuis was.

Vrijdagochtend stond ze al bij de koffieautomaat toen ik binnenkwam. Ze vroeg of mijn rug last had van die waardeloze stoel. Ik zei dat vooral mijn waardigheid pijn deed. We spraken die middag af om buiten werktijd iets te drinken. Het werd geen groot kantoorverhaal. Wel een relatie van acht maanden, en nog steeds krijg ik het warm als ergens een magazijnscanner piept.