De laatste trein naar Utrecht

De deuren piepten dicht toen ik Linde ineens aan de andere kant van het gangpad zag zitten. Ik kwam van een verjaardag in Den Bosch en was onderweg naar Utrecht. We kenden elkaar van een bijbaan in een tuincentrum, jaren geleden. Ik herkende haar vooral aan haar lach, want haar haar was korter en ze droeg een bril die ze vroeger niet had.

Er was niks tussen ons gebeurd in die tijd. Wel veel geflirt bij de kassa en één keer bijna een kus na een personeelsfeest. Toen had zij net een vriend en ik durfde sowieso weinig. Daarna waren we elkaar uit het oog verloren.

Ze schoof haar tas opzij en ik ging naast haar zitten. De trein was rustig, maar niet leeg. We praatten over werk, mislukte relaties en het feit dat iedereen ineens een koophuis leek te hebben behalve wij. Het voelde meteen vertrouwd. Linde tikte tijdens het praten steeds met haar knie tegen de mijne. Eerst toevallig, later duidelijk niet meer.

Bij Geldermalsen stonden we tien minuten stil door een seinstoring. Ze haalde twee kleine blikjes gin-tonic uit haar tas. “Over van de verjaardag,” zei ze. We dronken ze half warm op. Niet genoeg om dronken te worden, wel genoeg om eindelijk te zeggen dat ik vroeger een enorme crush op haar had.

“Vroeger?” vroeg ze met opgetrokken wenkbrauw.

Linde was inmiddels 30 en ik 27. De jaren sinds het tuincentrum hadden die oude spanning niet kleiner gemaakt; we waren alleen iets beter geworden in doen alsof die er niet was.

Ik keek naar haar mond en zei dat vroeger misschien niet het goede woord was. Ze glimlachte en legde haar hand op mijn bovenbeen. Verder gebeurde er in de trein niks. Er liep een conducteur door het gangpad en aan de overkant zat een man te bellen. Toch voelde die hand alsof iedereen het kon zien.

In Utrecht bleek haar bus niet meer te rijden. Mijn nachttrein naar huis ging pas over drie kwartier. We haalden koffie bij een automaat die alleen nog lauwe cappuccino gaf. Linde zei dat ze geen zin had om een dure taxi naar Zeist te nemen. Ik boekte half als grap een kamer in het simpele hotel naast het station. “Twee losse bedden,” zei ik erbij.

Ze keek me een paar seconden aan. “Boek maar één groot bed. We zijn oud genoeg om niet te doen alsof dit per ongeluk gebeurt.”

Op de hotelkamer stonden inderdaad één groot bed, een stoel en een televisie die vanzelf aanging. We trokken onze natte jassen uit. Ik was ineens weer die jongen uit het tuincentrum die niet wist wat hij moest doen. Linde merkte het en kwam voor me staan. “Ik wil je zoenen,” zei ze. “En als jij dat ook wil, lijkt dit me een goed moment.”

Ik antwoordde door haar naar me toe te trekken. De eerste kus was rustig. De tweede niet. Ze duwde me tegen de deur, haar tong in mijn mond en haar hand al onder mijn trui. Ik voelde haar borsten tegen mijn borst. Jaren aan uitgestelde nieuwsgierigheid kwamen tegelijk terug.

We gingen op het bed zitten. Ik trok haar trui uit en zag een donkergroene bh. Ze maakte mijn overhemd open terwijl ik haar hals kuste. Mijn handen gingen over haar rug en billen. Ze was zachter en voller dan de vrouwen met wie ik de laatste tijd had gedatet. Ik vond het heerlijk hoe ze zonder onzeker gedoe haar broek uittrapte en alleen in bh en slip voor me stond.

“Condoom bij je?” vroeg ze.

Ik had er één in mijn portemonnee, al zat die daar waarschijnlijk te lang. Linde pakte een nieuw pakje uit haar handtas. “Ik heb geleerd om niet op mannenportemonnees te vertrouwen,” zei ze. Daar kon ik weinig tegenin brengen.

Ze ging achterover op het bed liggen en trok me mee. Ik kuste haar borsten en schoof langzaam naar beneden. Haar slip was al vochtig. Toen ik die uittrok, opende ze haar benen en legde een hand in mijn haar. Ik likte haar eerst te voorzichtig. Ze zei: “Niet zo netjes, Martijn.” Daarna wees ze met haar vingers waar en hoe. Ik volgde haar tempo. Ze kwam met haar benen strak om mijn schouders en vloekte zo hard dat we daarna allebei naar de muur luisterden of de buren reageerden.

Toen was zij aan de beurt. Ze duwde me op mijn rug en nam mijn lul in haar mond. Niet lang, omdat ik veel te gespannen was en niet meteen wilde klaarkomen. Ik trok haar omhoog, pakte het condoom en deed het om. Zij ging bovenop zitten en liet zich langzaam zakken. We moesten even zoeken naar een houding waarin haar knie niet van het matras gleed.

Linde bewoog met haar handen op mijn borst. Ik keek naar haar en kon niet geloven dat dit dezelfde vrouw was met wie ik ooit prijsstickers had geplakt. Ze boog voorover, kuste me en fluisterde dat ik haar harder vast mocht pakken. Ik greep haar billen en hielp haar tempo omhoog. Vlak voordat ik kwam, draaide ze van me af en ging op handen en knieën zitten. Ik ging achter haar zitten, nog steeds met condoom, en neukte haar met rustige diepe stoten. Zij gebruikte haar eigen hand erbij. We kwamen niet tegelijk, gelukkig maar, maar wel kort na elkaar.

Daarna lagen we naast elkaar terwijl de televisie een oud kookprogramma liet zien. We bestelden geen champagne. We deelden een zak pinda’s uit de minibar en dronken kraanwater uit tandenpoetsbekers. Het was half vier voordat we sliepen.

Om negen uur moesten we uitchecken. Linde had mascara onder haar ogen en mijn haar stond alle kanten op. Bij het station kochten we koffie die dit keer wel warm was. Ze gaf me haar nummer, ook al had ik dat natuurlijk al via de app kunnen vragen.

We hebben elkaar daarna nog een paar maanden gezien. Het werd geen relatie; onze levens pasten uiteindelijk niet goed bij elkaar. Maar als ik laat door Utrecht Centraal loop, kijk ik nog steeds even naar dat hotel. Niet omdat het de wildste plek ooit was, maar omdat we daar eindelijk deden wat we jaren eerder niet durfden.