De parkeerbon in mijn jas

De parkeerbon zat als een wit vlaggetje onder mijn ruitenwisser toen Marloes en ik uit het hotel kwamen. Ik had de tijd vergeten en voelde eerst alleen irritatie. De schaamte kwam pas later.

We zongen in hetzelfde amateurkoor in Breda. Marloes stond bij de alten, ik bij de bassen. Na repetities praatten we vaak op de parkeerplaats. Onze partners dachten dat het vooral over muziek ging. Dat was maandenlang ook zo.

De eerste kus gebeurde na een optreden. We hadden ieder één glas wijn gedronken en bleven buiten wachten op een taxi die we niet nodig hadden. Marloes kuste mij terug en zei daarna dat dit niet nog eens mocht gebeuren.

Twee weken later stuurde ik haar de link van een hotel. Ze antwoordde pas de volgende dag. Ze wilde mij zien, maar geen verhaal horen dat ons huwelijk eigenlijk al voorbij was. Dat was bij geen van ons waar.

Marloes was 49 en ik 46. Buiten de repetities hadden we ieder ons eigen werk en gezin. Onze partners wisten van het koor, maar niet dat onze berichten al weken niets meer met muziek te maken hadden.

We boekten een middagkamer op onze eigen namen. Thuis zei ik dat er een extra repetitie was. Marloes vertelde haar man dat ze met een vriendin ging lunchen. De leugens waren niet spannend. Ze maakten mij misselijk.

In de hotelkamer praatten we eerst bijna een uur. Marloes vroeg of ik nog terug wilde. Ik zei ja en bleef toch zitten. Zij kon ieder moment vertrekken; haar autosleutel lag naast haar tas. Uiteindelijk liep ze zelf naar me toe.

Bij het raam kusten we tot een auto het parkeerterrein op draaide; toen trokken we samen de gordijnen dicht. Ik maakte haar blouse los. Marloes trok mijn overhemd uit en legde mijn trouwring niet symbolisch op tafel. We hielden onze ringen gewoon om.

Op bed kuste ik haar borsten. Ze leidde mijn hand onder haar rok en vroeg om rustig te beginnen. Ik gebruikte mijn vingers. Marloes kwam niet, maar werd opgewonden en wilde dat ik haar likte.

Ik ging bij de rand van het bed zitten en trok haar slip uit. Ze stuurde mijn mond met haar hand. Toen ze kwam, kneep ze haar knieën om mijn schouders en zei daarna dat ze vijf minuten niets wilde.

We lagen naast elkaar zonder elkaar aan te raken. Ik vroeg of penetratie nog goed voelde. Marloes zei ja, met condoom. Ik had er twee meegenomen. Het zorgvuldig inpakken voelde achteraf bijna erger dan een impuls.

Marloes draaide zich om, ging op me zitten en zakte voorzichtig over me heen. We hielden het tempo klein omdat haar heup gevoelig was. Later draaiden we op onze zij. Ik kwam in het condoom en controleerde het voordat ik het weggooide.

Onder de douche zei Marloes dat ze dit niet kon herhalen zonder thuis iets te veranderen. Ik zei dat ik hetzelfde dacht. Geen van ons beloofde voor de ander te scheiden. We kleedden ons aan en liepen apart naar buiten.

Toen zag ik de parkeerbon. Ik stopte hem in mijn jas en vergat hem daar. Mijn vrouw Anke vond hem twee dagen later bij het wassen. Ze vroeg waarom ik tijdens een koorrepetitie bij een hotel aan de andere kant van de stad had geparkeerd.

Ik loog nog één minuut en gaf toen toe dat ik met Marloes was geweest. Anke schreeuwde niet. Ze pakte een tas en ging naar haar zus. De stilte in huis was veel erger dan de paniek die ik had verwacht.

Marloes vertelde het diezelfde avond aan haar man. Zij stopte met het koor. Ik bleef, maar kon maanden niet zingen zonder haar lege plek te zien. Anke en ik gingen in relatietherapie en besloten uiteindelijk uit elkaar te gaan.

Marloes en ik zijn geen stel geworden. We dronken één keer koffie en merkten dat verlangen in een hotel niet genoeg was voor een dagelijks leven. Daarna verbraken we het contact.

Tijdens de therapie vroeg Anke of ik spijt had van de seks of alleen van de gevolgen. Ik kon daar geen netjes antwoord op geven. De middag met Marloes was opwindend geweest. Tegelijk had ik thuis bewust informatie achtergehouden die Anke nodig had om haar eigen relatie te begrijpen. Beide dingen bleven waar. Het duurde lang voordat ik stopte mijn eerlijkheid na de ontdekking als iets dappers te beschouwen.

De parkeerbon heb ik betaald en later uit mijn administratie gehaald. Het papiertje was niet de oorzaak van wat er gebeurde. Het was alleen het onhandige bewijs van keuzes die al lang bestonden voordat iemand een jaszak controleerde.