De laarzen uit de kringloop

Op mijn 43ste kocht ik bij de kringloop een paar hoge zwarte laarzen die ik nergens voor nodig had. Ik stuurde een foto naar Diederik omdat hij altijd commentaar had op mijn veilige kledingkeuzes.

Zijn antwoord kwam meteen: of ik wist hoe goed mijn benen daarin uitkwamen. Diederik was 46 en we hadden al een paar keer gedatet. Hij had nooit verteld dat laarzen hem specifiek opwonden.

Ik vroeg of dit zomaar een compliment was. Hij belde en vertelde dat leer, het geluid van hakken en vooral mannen in laarzen al jaren een fetisj van hem waren. Hij schaamde zich niet, maar wilde ook niet dat ik dacht dat de schoenen belangrijker waren dan ik.

We spraken af dat hij zaterdag kwam eten. De laarzen zouden in de gang staan. Ik hoefde ze niet te dragen als ik daar geen zin in had. Diederik mocht vragen, niet verwachten.

Op zaterdag trok ik ze uiteindelijk toch aan, met een gewone spijkerbroek. Ze zaten iets te krap rond mijn kuiten. Toen Diederik binnenkwam, keek hij eerst naar mijn gezicht en daarna pas naar beneden. Zijn blos was duidelijker dan iedere gladde openingszin.

We aten pasta. Ik hield de laarzen aan, al begonnen mijn voeten warm te worden. Diederik vertelde wat hij aantrekkelijk vond: de glans, het stevige materiaal en het idee dat ik ze bewust voor hem droeg. Vuil likken of pijn wilde hij niet.

Na het eten vroeg ik hem de laarzen schoon te maken met een doek. Dat had ik ter plekke bedacht. Hij knielde in de woonkamer en wreef langzaam over het leer. Ik vond vooral zijn aandacht opwindend, niet de schoenen zelf.

Ik legde mijn hand in zijn haar. Diederik vroeg of hij de zijkant van een laars mocht kussen. Ik zei ja. Zijn mond raakte het schone leer boven mijn enkel. Daarna keek hij omhoog alsof hij wilde controleren of ik hem uitlachte.

Dat deed ik niet. Ik maakte zijn overhemd los en liet hem opstaan. We zoenden. Zijn hand gleed over de schacht van de laars naar mijn bovenbeen. Ik vertelde dat hij mijn broek mocht openen, maar de laarzen nog even aan moesten blijven.

Op de bank trok hij mijn broek en ondergoed omlaag. Dat ging onhandig omdat de stof niet over de laarzen paste. Uiteindelijk lag mijn spijkerbroek als een opgerolde band rond mijn enkels. We moesten lachen en knipten de sfeer gelukkig niet kapot.

Diederik nam mijn lul in zijn mond terwijl zijn hand op het leer rustte. Ik voelde hoe zorgvuldig hij bleef, alsof hij bang was te veel te vragen. Ik zei dat hij steviger mocht en dat ik zou aangeven wanneer iets niet goed voelde.

Ik kwam niet in zijn mond. Ik wilde penetratie en vroeg of hij mij wilde ontvangen. Diederik zei ja. We gingen naar de slaapkamer, waar ik de laarzen eindelijk uitdeed omdat mijn tenen begonnen te protesteren.

Met condoom en glijmiddel ging ik langzaam bij hem naar binnen. De fetisj was niet verdwenen doordat de laarzen naast het bed stonden. Diederik keek er af en toe naar, maar hield zijn aandacht bij mijn beweging en zijn eigen lichaam.

Hij vroeg om een rustiger tempo en raakte zichzelf aan. Ik kwam in het condoom. Diederik kwam even later met zijn hand. Daarna controleerden we het condoom en gingen mijn pijnlijke voeten onder een koude douche.

Bij thee vertelde hij dat een vorige date hem vies had genoemd toen hij over de fetisj begon. Ik zei dat ik niet ieder verzoek zou uitvoeren, maar dat verlangen naar schoon leer mij weinig schokkend leek. Mijn eigen grens bleef even belangrijk als zijn opluchting.

We zijn niet lang samen gebleven. Onze agenda’s pasten slecht en buiten bed wilden we andere dingen. De laarzen heeft Diederik niet meegenomen. Ze staan nog in mijn kast en worden alleen bij korte avonden gedragen.

Voor onze laatste date kocht Diederik zelf een paar korte leren laarzen. Hij droeg ze onder een nette broek en vroeg pas thuis of ik ze mooi vond. Ik vond vooral zijn brede glimlach aantrekkelijk. Deze keer raakte ik het leer aan terwijl hij mij zoende. Daarna gingen de laarzen uit voordat we naar bed gingen. De rollen hoefden niet vast te staan en zijn fetisj maakte hem niet automatisch degene die alleen keek of vroeg.

Als iemand er een compliment over maakt, denk ik soms aan hem op zijn knieën met een schoonmaakdoek. Niet omdat de laarzen magisch zijn, maar omdat eerlijk vertellen wat je opwindt veel moediger kan zijn dan stoer doen alsof je niets nodig hebt.