Voor het eerst bovenop

‘Wil je een keer bovenop?’ vroeg Emiel weer, en automatisch wilde ik nee zeggen. Ik was toen 39 en al zes jaar samen met Emiel, 40. We hadden goede seks, maar ik koos bijna altijd houdingen waarin ik niet te veel van mezelf zag. Op mijn zij, op mijn rug, licht uit. Bovenop vermeed ik. Dan zag ik mijn buik bewegen en voelde ik me bekeken.

Emiel had nooit vervelende opmerkingen gemaakt. Het zat vooral in mijn hoofd. Na twee zwangerschappen, gewicht erbij en er weer half af, herkende ik mijn lichaam soms niet. Als hij vroeg of ik bovenop wilde, zei ik dat mijn knieën pijn deden of dat ik moe was.

Op een avond dronken we wijn met een vriendin. Zij vertelde zonder schaamte dat ze het liefst bovenop zat omdat ze dan zelf het tempo bepaalde. Die zin bleef hangen. Niet hoe ze eruitzag, maar dat bepalen.

De week erna lag ik met Emiel in bed. We hadden de kinderen bij mijn zus en voor het eerst in maanden geen wekker. Ik vertelde hem waarom ik altijd nee zei. Hij luisterde en zei dat hij mijn buik juist mooi vond, maar dat hij begreep dat zo’n compliment het probleem niet meteen oploste.

We spraken af dat ik het mocht proberen en ook na tien seconden kon stoppen. Geen aanmoedigingen als ik daar niet om vroeg. Ik wilde niet dat hij me als een sportcoach toesprak.

We begonnen zoals anders. Zoenen onder het dekbed, zijn hand op mijn borst en mijn been over zijn heup. Hij trok mijn slip uit en raakte me aan. Ik werd langzaam nat. Daarna ging ik tussen zijn benen zitten en trok zijn boxer naar beneden.

Ik nam zijn lul in mijn mond. Emiel streek door mijn haar en liet mij het ritme kiezen. Toen hij helemaal hard was, pakte ik een condoom. Ik heb een spiraal, maar rond die tijd gebruikten we tijdelijk condooms omdat ik medicatie had gehad en we voorzichtig wilden zijn.

Ik rolde het condoom om en ging over hem heen zitten. Meteen wilde ik het dekbed over mijn buik trekken. In plaats daarvan zette ik mijn knieën naast zijn heupen en keek naar zijn gezicht. Hij glimlachte niet overdreven. Hij wachtte gewoon.

Met één hand hield ik zijn lul vast en liet me langzaam zakken. Het gevoel was anders omdat ik de hoek bepaalde. Ik bleef even stil toen hij helemaal in me zat. Mijn buik rustte niet vlak, mijn borsten hingen zoals borsten hangen en er gebeurde niks ergs.

Ik begon met kleine bewegingen. Eerst alleen mijn heupen naar voren en achteren. Emiel legde zijn handen naast zich omdat ik had gezegd dat ik wilde sturen. Dat vond ik na een minuut juist te afstandelijk. Ik pakte zijn handen en legde ze op mijn heupen.

“Wel vasthouden, niet duwen,” zei ik.

Hij knikte. Ik ging sneller. Ik voelde hem diep en kon makkelijk mijn eigen clit aanraken. Dat was het voordeel waar die vriendin over had verteld. Mijn benen begonnen wel snel te branden. Ik stopte, boog voorover en kuste hem. Geen applaus, geen grap. Alleen even rust.

Daarna ging ik weer rechtop en vond een beter ritme. Emiel keek naar me. Voor het eerst probeerde ik niet te raden welk deel van mijn lichaam hij zag. Ik keek terug en zag vooral dat hij opgewonden was. Zijn lul voelde hard in me en zijn vingers knepen in mijn heupen zonder te sturen.

Ik kwam terwijl ik mezelf aanraakte. Mijn bewegingen werden rommelig en ik zakte voorover op zijn borst. Emiel hield me vast. Toen ik weer rustig ademde, vroeg hij of ik wilde doorgaan of draaien.

Ik wilde doorgaan. Dit keer met mijn rug naar hem toe. Ik draaide om en liet me opnieuw zakken. Zo kon ik leunen op zijn bovenbenen en hield ik het langer vol. Hij keek naar mijn billen en streek met zijn duim over mijn onderrug. Ik bewoog sneller totdat hij kwam in het condoom.

Daarna had ik inderdaad pijn in mijn knieën. Ik liep de volgende ochtend alsof ik een te zware training had gedaan. Emiel maakte koffie en vroeg pas toen of ik het nog een keer zou willen. Ik zei ja, maar niet iedere avond.

Het klinkt klein, een andere houding proberen. Voor mij veranderde er meer. Niet omdat ik na die ene nacht ineens volledig tevreden was met mijn lichaam. Soms doe ik nog steeds het licht uit. Maar ik weet nu dat bekeken worden niet hetzelfde is als beoordeeld worden.

We wisselen sindsdien vaker. Soms ga ik bovenop, soms niet. Als mijn knieën echt pijn doen, leggen we een kussen onder me of kies ik iets anders. Emiel heeft nooit meer gevraagd of ik “durf”. Hij vraagt alleen waar ik zin in heb. Dat is precies het verschil.