De bovenbuurvrouw en de lekkende kraan

Ik woon in een oud appartement in Rotterdam waar je alles van de buren hoort. Niet alleen muziek en ruzie, maar ook wanneer iemand een stoel verschuift of ’s nachts een glas water pakt. Inmiddels was ik 34 en woonde er net vier maanden toen er op een dinsdagavond water uit het plafond van mijn badkamer begon te druppen.

Ik belde aan bij de bovenbuurvrouw. Imke deed open in een grijze joggingbroek en een wit hemd. Ze was 32, dat wist ik omdat we een paar weken eerder samen een pakketje hadden aangenomen en toen kort hadden gepraat. Ze had roodbruin haar in een slordige knot en sproeten over haar schouders. Ik had haar vanaf de eerste keer al aantrekkelijk gevonden, maar ik wist niet eens of ze op vrouwen viel.

“Als je komt klagen over mijn zang, dan ontken ik alles,” zei ze. Ik wees naar beneden en vertelde over het water. Ze schrok en trok me meteen mee naar haar badkamer. De kraan van de wastafel lekte aan de onderkant. Niet spannend. We draaiden het kraantje dicht en zetten er een handdoek onder.

Beneden controleerden we de schade. Het druppen was al bijna gestopt. Imke bleef midden in mijn badkamer staan en keek naar mijn plankje met parfum en make-up. “Ik wist niet of je alleen woonde,” zei ze. Het klonk alsof ze eigenlijk iets anders wilde weten.

Ik zei dat ik sinds een half jaar single was. Zij knikte en vertelde dat haar relatie met een vrouw in januari was afgelopen. Dat antwoord gaf me meteen een warm gevoel, al vond ik het ook een beetje gênant hoe blij ik daarvan werd.

We dronken een glas wijn in mijn keuken terwijl we wachtten of het plafond droog bleef. Ze zat met één voet onder zich op de stoel. Geen bh onder dat witte hemd, zag ik nu. Ik probeerde er niet steeds naar te kijken. Ze vertelde over haar werk bij een drukkerij en vroeg wat ik in het ziekenhuis deed. We bleken allebei onregelmatige diensten te hebben. Daarom hadden we elkaar bijna nooit op de trap gezien.

Om kwart voor elf stond ze op. Ik dacht dat ze naar boven ging. In plaats daarvan liep ze naar het raam en keek naar de regen op straat. Ik ging naast haar staan. Onze armen raakten elkaar. Ze draaide haar gezicht naar me toe en vroeg heel direct: “Wil je dat ik wegga?”

“Nee,” zei ik. Mijn stem klonk zachter dan bedoeld.

Ze kuste me. Eerst voorzichtig, alsof ze me nog een kans gaf om terug te stappen. Ik pakte haar bij haar middel en kuste harder terug. Haar huid voelde warm door het dunne hemd. Ik was al lang niet met iemand naar bed geweest en merkte dat ik tegelijk zin en zenuwen had.

We verhuisden naar de bank. Imke ging schrijlings op mijn benen zitten. Ik liet mijn handen onder haar hemd glijden en voelde haar borsten. Ze zuchtte tegen mijn mond toen ik met mijn duim over haar tepel ging. Daarna trok ze het hemd zelf uit. “Dan hoef je niet zo voorzichtig te doen,” zei ze.

Ik kuste haar hals, borsten en buik. Ze stond op om haar joggingbroek uit te trekken en droeg er een donkerblauwe slip onder. Niks bijpassends, gewoon een slip die een beetje scheef zat. Ik vond haar prachtig. Ze trok mijn jurk over mijn hoofd en bleef even naar me kijken. Ik wilde iets grappigs zeggen, maar ze knielde al voor me.

Haar mond ging over mijn buik en langs de rand van mijn slip. Ze keek omhoog. “Mag ik?” Ik knikte, maar ze wachtte tot ik ja zei. Toen trok ze mijn slip naar beneden en legde mijn benen over haar schouders. Ze likte rustig, met brede halen, en vond daarna precies het plekje waar ik haar wilde voelen. Ik greep de zijkant van de bank vast. Het duurde langer dan in een gemiddeld verhaal en tussendoor moest ik haar iets naar links sturen. Toen ik kwam, trok ik onbewust mijn benen strak om haar heen. Ze lachte zacht tegen mijn huid.

Ik wilde iets terugdoen. Imke ging op haar rug liggen en ik trok haar slip uit. Ze was nat en hield mijn hand vast terwijl ik met twee vingers bij haar naar binnen ging. Met mijn duim wreef ik over haar clit. Ze vertelde me wat ze lekker vond, zonder toneel of vage hints. Eerst langzaam, daarna steviger. Toen ik mijn mond erbij gebruikte, begon haar been te trillen. Ze kwam met een korte, hese kreun en sloeg daarna een kussen voor haar gezicht.

“De onderbuurman hoort echt alles,” zei ze vanachter het kussen.

“Dat ben ik,” zei ik. We kregen de slappe lach. Het was zo’n dom moment dat alle spanning even weg was. Daarna lagen we naakt tegen elkaar aan en luisterden naar de regen.

Ze bleef slapen. Midden in de nacht werden we wakker van de verwarming die tikte. Imke schoof haar been tussen de mijne en we begonnen opnieuw, dit keer langzamer en slaperig. Geen haast, geen groot einde. Gewoon haar hand onder het dekbed en mijn mond in haar nek.

De volgende ochtend moest zij vroeg naar de drukkerij. Ze liep in haar joggingbroek de trap op en appte vijf minuten later dat de kraan nog steeds dicht zat. Daaronder stond: “Vanavond samen een nieuwe kopen?”

De kraan hebben we die avond echt vervangen. Het plafond heeft nog weken een gele plek gehad. Imke woont nog steeds boven me, al slaapt ze de meeste nachten beneden. Soms stampt ze expres één keer op de vloer als ik haar te lang laat wachten.