Het pakket met paarse tape

De pakketautomaat bij de supermarkt gaf om kwart voor tien alleen een rood lampje. Ik probeerde mijn code drie keer. Naast mij vloekte iemand zacht tegen vak 34 en sloeg daarna met haar vlakke hand op het scherm.

Ze heette Mo. We hadden allebei een pakket met paarse tape van dezelfde webwinkel. Toen de klantenservice eindelijk opnam, kregen we te horen dat de automaat opnieuw werd gestart en dat dit een kwartier kon duren.

We gingen op de stoeprand zitten. Mo vertelde dat ze in een tattoostudio werkte. Ik zei dat ik voor een nachtdienst bij een hotelreceptie eigenlijk had moeten slapen. Ze vroeg of mijn pakket ook iets was waarvoor buren niet hoefden te tekenen.

Mo was 29 en ik 27. We waren allebei queer, single en oud genoeg om niet te doen alsof de paarse tape kattenvoer verborg. Mijn pakket bevatte glijmiddel en een nieuwe oplader. Zij had een kleine luchtdrukvibrator besteld.

De automaat sprong weer aan. We haalden onze dozen eruit en bleven daarna nog praten. Mo woonde twee straten verder. Ze vroeg of ik thee wilde en zei dat het pakket dicht kon blijven. Ik stuurde een vriendin haar adres en liep mee.

In haar woonkamer stond een tekentafel vol schetsen. De doos lag op de bank. Na de thee vroeg Mo of ik nieuwsgierig was. Dat was ik. Ze maakte het pakket open en hield de vibrator omhoog alsof ze een prijs bij een spelshow had gewonnen.

We lazen samen de handleiding. Het ding moest eerst opladen. Mo vond dat slechte planning van de fabrikant. Ik liet mijn oplader zien; die paste toevallig. Terwijl het lampje knipperde, zoenden we bij de keukentafel.

Ik vroeg of dit voor haar een grap bleef of dat ze echt verder wilde. Mo zei dat ze me aantrekkelijk vond en graag wilde ontdekken wat we samen fijn vonden. Ze wilde geen foto’s en niets opnemen. Mijn telefoon ging met het scherm omlaag op een kast.

In haar slaapkamer kleedden we ons gedeeltelijk uit. Mo hield haar hemd aan. Ik trok mijn broek en slip uit en ging tegen het hoofdbord zitten. Ze gebruikte eerst haar vingers, zodat het nieuwe speeltje niet meteen alle aandacht kreeg.

De vibrator had vijf standen en de eerste was al behoorlijk fel. Ik schrok en sloeg mijn knieën dicht. Mo zette hem direct uit. We moesten lachen, maar ze vroeg wel of ik nog wilde doorgaan. Ik koos zelf de laagste stand.

Ze hield het speeltje tegen mijn clit en kuste mijn hals. Ik stuurde haar hand iets naar links. De luchtdruk voelde anders dan mijn eigen vibrator, minder direct en toch intens. Ik kwam sneller dan verwacht en vroeg daarna om een pauze.

Mo wilde het zelf ook proberen. Ze lag op haar zij terwijl ik het speeltje vasthield. Ik bleef kijken naar haar gezicht en haalde het weg zodra ze haar heup terugtrok. Daarna gebruikte ik mijn mond, omdat ze zei dat ze daar rustiger van werd.

Ze kwam met één hand in mijn haar. We zetten de vibrator uit en legden hem op een handdoek. Er hoefde geen volgende ronde bij om de aankoop te bewijzen. We dronken water en zochten online op hoe je het ding goed schoonmaakte.

Ik sliep niet bij Mo omdat mijn wekker om vijf uur zou gaan. Ze liep mee naar de straat en gaf mij mijn eigen doos, die ik bijna in haar keuken had laten liggen. Mijn nieuwe oplader zat nog in haar stopcontact.

De volgende dag bracht ze hem naar het hotel. Ze wachtte tot mijn dienst voorbij was en we ontbeten bij het station. Zonder speeltje tussen ons in bleek het gesprek nog steeds makkelijk te gaan.

We hebben een paar maanden afgesproken. De vibrator bleef van Mo; ik kocht later hetzelfde model in een andere kleur. Toen ons contact rustig uitdoofde, hoefden we tenminste niet te onderhandelen over gezamenlijk bezit.

Toen we besloten niet meer te daten, kwam Mo haar reserve-oplader ophalen. We dronken thee en bleven volledig aangekleed. Ze vroeg of ik het vervelend vond dat onze eerste avond zo sterk aan een speeltje vastzat. Ik zei dat ik vooral haar geduld herinnerde toen de eerste stand te fel bleek. Dat stelde haar zichtbaar gerust. We namen afscheid met een kus op de wang en verwijderden geen boze berichten, omdat die er simpelweg niet waren.

De pakketautomaat geeft nog steeds vaak storing. Iedere keer dat ik daar iemand ongeduldig op een scherm zie tikken, denk ik aan Mo. Ik sla zelf niet meer op het apparaat. Ik weet inmiddels dat sommige pakketjes best een kwartier extra mogen kosten.