Zondagochtend bij de bakker

Lieke draaide zich midden in de bakkersrij naar me om alsof we al een gesprek hadden. Zelf was ik 36 en woonde in Groningen toen ik Lieke voor het eerst echt sprak. Zij was 29 en ik zag haar bijna iedere zondag bij dezelfde bakker. Kort donker haar, ronde bril en altijd een canvas tas vol boodschappen voor één persoon. We knikten naar elkaar, meer niet.

Op een avond zag ik haar op een datingapp. Haar profiel stond ingesteld op vrouwen. Ik bleef lang naar de foto kijken en veegde uiteindelijk niet. Niet omdat ik haar niet leuk vond, maar omdat een afwijzing bij de bakker iedere zondag ongemakkelijk leek.

De volgende ochtend stond ze voor me in de rij. Ze draaide zich om en zei: “Dus jij kijkt wel naar mijn profiel, maar je doet niks?” Ik werd zo rood dat de vrouw achter de toonbank begon te glimlachen.

Lieke had mij blijkbaar ook gezien. Ze stelde voor koffie te drinken aan het kleine tafeltje bij het raam. Ik vroeg waarom zij dan niet naar rechts had geveegd. “Ik wilde zien of je in het echt ook zo voorzichtig bent,” zei ze.

We praatten bijna twee uur. Over haar werk als geluidstechnicus, mijn baan bij een verzekeraar en het feit dat we allebei op zondag te veel brood kochten. Daarna liepen we door de stad. Het was koud en helder. Bij mijn straat vroeg Lieke of ze binnen mocht opwarmen.

Ik wist dat ze niet alleen voor de verwarming kwam, maar zette toch thee. We zaten op de bank met onze jassen nog half aan. Lieke pakte mijn kopje, zette het op tafel en kuste me. Ze deed dat met dezelfde directe rust waarmee ze me bij de bakker had aangesproken.

Ik legde mijn hand op haar nek en kuste terug. Haar bril zat in de weg. Ze deed hem af en legde hem voorzichtig naast de theeglazen. “Nu zie ik weinig,” zei ze. “Dus je moet dichterbij blijven.”

Ik trok haar trui uit. Onder haar bh zag ik kleine borsten en een tatoeage langs haar ribben. Ze maakte mijn blouse los en kuste de huid boven mijn bh. Haar handen waren koud van buiten. Ik schrok toen ze mijn buik aanraakte. Ze vroeg of het niet goed was. Ik zei dat haar vingers ijskoud waren. We wreven ze lachend warm.

In de slaapkamer ging Lieke op haar rug liggen. Ik trok haar spijkerbroek uit en daarna haar slip. Het voelde spannend om een vrouw die ik alleen met croissants had gezien zo naakt voor me te hebben. Ik kuste haar buik en binnenkant van haar dijen. Zij opende haar benen en trok me dichterbij.

Ik likte haar rustig. Lieke was nat en vertelde zonder gêne dat ik meer druk mocht geven. Ik gebruikte twee vingers en bleef met mijn tong op haar clit. Ze kwam met een lage kreun en haar hand om mijn schouder.

Daarna draaide ze mij op mijn rug. Ze trok mijn broek uit en keek even naar me. “Zeg wat je fijn vindt,” zei ze. Dat deed ik. Haar mond ging tussen mijn benen. Eerst langzaam, daarna precies in het tempo dat ik aangaf. Toen ik dicht bij klaarkomen was, stopte ze om me te plagen. Ik trok aan haar haar en zei dat ze niet zo vervelend moest doen.

Ze ging weer door en schoof twee vingers in me. Ik kwam hard, met mijn benen trillend tegen haar armen. Daarna lag ze met haar hoofd op mijn buik en vroeg of dit de standaardservice bij mijn bakker was.

We bleven de hele middag in bed. Niet voortdurend seks. We sliepen een uur, aten het inmiddels koude kaasbroodje en praatten. Later gebruikte Lieke een kleine vibrator uit mijn la. Ze hield hem tegen mij terwijl ik haar met mijn vingers aanraakte. We kwamen niet tegelijk en probeerden dat ook niet.

Om zeven uur moest zij naar huis om apparatuur klaar te zetten voor een vroege klus. Bij de deur zette ze haar bril weer op. Ze keek naar de papieren zak op mijn aanrecht en zei dat ze haar brood was vergeten. Ik zei dat ze het volgende week kon ophalen.

De volgende zondag stond ze weer bij de bakker. Dit keer hield ze een plek voor me vrij in de rij. De vrouw achter de toonbank keek naar ons en vroeg of het “het gebruikelijke” was. We zeiden tegelijk ja en moesten lachen.

Lieke en ik zijn bijna twee jaar samen geweest. Uiteindelijk wilde zij naar Amsterdam voor werk en ik niet weg uit Groningen. De bakker bestaat nog. Als ik daar op zondag kom, denk ik soms aan haar canvas tas en aan de meest directe openingszin die iemand ooit tegen me gebruikte.